مسلّما صعوبت زندگانى مادى كه در آن تاريخ گريبانگير زردشتيان شده بود مجال نمىداد كه نسلًا بعد نسل اين مجموعهء بزرگ مقدس را رونويس كنند . و از اينجا پى مىبريم كه چرا نسكهاى حقوقى و نظاير آن در طاق نسيان مانده است ، زيرا كه در آن زمان دولت زردشتى وجود نداشت و نسكهاى حقوقى بىفايده و خالى از اهميت و اعتبار مىنمود . اما چرا نسكهايى را كه شامل علم مبدأ و معاد و تكوين و ساير علوم اساسى بود حفظ نكردند ؟ قرائنى در دست داريم كه از روى آن مىتوان گفت شريعت زردشتى در قرن نخستين تسلط عرب تا حدى اصلاح شده و تغيير پيدا كرده است و زردشتيان خود مايل بوده‌اند كه بعضى از افسانه‌ها و اساطير عامى و بعضى از اعتقاداتى را كه در فصول اوستا ثبت شده بود حذف كنند . » « 1 » كريستن سن افسانهء خلقت را طبق مندرجات اوستا ى ساسانى چنين نقل مىكند : « . . . عمر دنيا بالغ بر 12000 سال است . در سه هزار سال نخستين عالم ، اوهرمزد ( يا عالم روشنى ) و اهريمن ( يا عالم تاريكى ) در جوار يكديگر آرام مىزيسته‌اند . اين دو عالم از سه جانب نامتناهى بوده ، فقط از جانب چهارم به يكديگر محدود مىشده‌اند . دنياى روشن در بالا و عالم ظلمانى در زير قرار داشته و هوا فاصلهء آنها بوده است . مخلوقات اورمزد در اين سه هزار سال در حال امكانى بودند ، سپس اهريمن نور را ديده درصدد نابود كردنش برآمد . اوهرمزد كه از آينده آگاهى داشت مصافى به مدت نه هزار سال با وى طرح افكند . اهريمن كه فقط از ماضى آگاه بود رضا داد . آنگاه اوهرمزد به او پيشگويى كرد كه اين جدال با شكست عالم ظلمت خاتمه خواهد يافت . از استماع اين خبر اهريمن سخت متوحش شد و مجدداً به عالم تاريكى درافتاد و سه هزار سال در آنجا بىحركت بماند . اوهرمزد در اين فرصت دست به آفرينش جهان زد و چون كار خلقت به پايان رسيد ، گاوى را بيافريد كه موسوم به گاو نخستين است . پس آنگاه انسانى بزرگ

--> ( 1 ) . ايران در زمان ساسانيان ، ص 163 و 164 .